Een heel aantal schrijvers zijn inmiddels al langs geweest en ze zijn het er allemaal over eens, in tent of huisje, de verhalen zoemen om je heen. We mochten zelfs ook een paar grote schrijvers verwelkomen. Zo kwam Adriaan van Dis langs met een filmteam om ons te interviewen over het Boeddhisme en lag Joris Luyendijk in de hangmat Pluk van de Petteflet voor te lezen aan zijn dochter. Yoeke Nagel, schrijfcoach komt al jaren om cursussen te geven en heeft kleine stukjes van haar 14e boek hier geschreven en George Schouten, schrijver en regisseur hebben we al zoveel prachtige tafelgesprekken mee gehad toen hij kwam om een documentaire te maken over ons en ons plekje. Het is een eer en inspiratie alle schrijvers te mogen ontvangen en te ontmoeten.

Niet het schrijven is moeilijk maar het organiseren van de voorwaarden om te kunnen schrijven: genoeg brood op de plank, een lege agenda, stilte, afzondering en verbeelding. Er is een plekje in Zuidwest-Frankrijk (op het randje van de Lot et Garonne en Dordogne) dat aan een aantal van die voorwaarden voldoet: de Schrijverstuin van Sandra en Santi. Je moet wel zelf wat geld meebrengen maar de verzorging betaalt zich dubbel en dwars uit. Alles vloeit in hun tuin – zelfs het douchewater wordt gezuiverd hergebruikt en geeft de courgettes en sla een extra zetje. Permacultuur heet dat. Maar het meest nog vloeit de geest. Sandra en Santi schrijven zelf ook en verstaan de kunst je niet lastig te vallen en er toch voor je te zijn. Je kunt er heerlijk eten (meer dan brood alleen) maar je ook aan alles en iedereen onttrekken. Rest nog de discipline van het schrijven. Die moet jezelf meebrengen… kost niks, alleen maar moeite. En lukt dat niet dan kunnen Sandra en Santi je misschien helpen, beiden zijn uitgetreden boeddhistische monniken (maar beslist geen zwevers) en ze weten alles van concentratie en mindfulness.

Adriaan van Dis

Schrijven, het lukt me gewoon niet in de gewone waan van de dag of alleen. Heb een soort van steun nodig , goede tips en bijstanders die ook bevlogen zijn van het schrijven. En een plek, weg van alles.

En op alle aspecten heb ik dat gevonden. Die professionele ondersteuning , de mede schrijvers ( in spe) en die plek. En dan niet zo maar een plek, meer een schrijvers thuis. Verwend op meer aspecten dan een; heerlijk eten vanuit eigen tuin en dier en met liefde klaar gemaakt. Dat proef je en zie je; alle zintuigen aangeraakt. En dan die tent, een huis buiten die met dezelfde zorg en liefde is ingericht. Een heerlijke vlonder waar ik direct na het wakker worden kon genieten van het buiten zijn. Aan alles is gedacht, van lamp tot kruik ( voor koude nachten ) en het is een plezier om te zien hoe bijna moeiteloos dat gaat, ze zijn er en zorgen, zonder dat het teveel wordt. Zo iets. Genoeg plekken om je even terug te trekken of tezamen . Het wandelen zal ik nog een keertje beter gaan ontdekken, was zo aan het schrijven.

Nog steeds heb ik het over die plek en die bijzondere week schrijven met alles wat daarbij hoorde in september ; in gedachten en in gesprekken. Het is geen als of ik terug kom, meer een wanneer !

Marguerite Evenaar

“Het is een plek waar ik steeds naar terugga. Ik verdwaal er, letterlijk, tijdens mijn wandelingen en, figuurlijk, in het schrijven. Steeds als ik terugkeer naar Nederland ben ik op weg met mijn verhaal en zit de vaart erin. Thuiskomen is dat.”

“Het zal door de diepe stilte komen en afwisselend de plattelandsherrie die over de velden draagt. Koeien knarsen niet op een fraaie alinea, die willen gemolken worden. Ik word altijd lekker stil van binnen bij Sandra en Santi, hun terrein voelt als een warme jas waar alles is dat nodig is om voluit te kunnen schrijven.”

“Wat zo fijn is dat er alle ruimte is om te tekenen bij mijn teksten. Voor een beeldend schrijver als ik genereert de plek een cohesie in mijn werk waar ik thuis niet toe kom. Alles mag en kan er, eigenlijk. Sandra en Santi en hun terrein nodigen uit om goed te zorgen voor jezelf, voor hun domus (dat ook voor even de jouwe is) en voor wat er groeit en bloeit.”

Christine Opheij

Schrijven in de tuin van Simply Canvas voert je naar ongekende bronnen zoals een sprookje je kan voeren naar een voorheen onbekende toverwereld. De mogelijkheden zijn oneindig.
Ik kom hier sinds 2011 . Eerst om me te laten onthaasten en inspireren en sinds 2015 ook om te schrijven. Elk jaar een nieuwe groep in een nieuwe cursus. Inmiddels ontstaat er ook een terugkerende groep. Leuk om zo op elkaar betrokken te kunnen zijn. En wat heerlijk dat er nu een Schrijverstuin ontstaat. In de rust en de natuur van St. Jean de Duras verstillen wordt bevorderd door verblijf in de heerlijk luxe safaritent, met de luxe van gebruik van een eigen badkamer.
En als je je dan ook nog laat verwennen door de maaltijden van Sandra & Santi staat er dus niets meer in de weg om je bestseller tot je te laten komen.

Nanette Kalisvaart

Een wonderlijke combinatie van Oost en West; warm en nuchter; spiritueel en aards.

Ik vond het heerlijk om even helemaal los te zijn in een omgeving waar met veel zorg een prachtige plek is gecreëerd. Fijn om te schrijven in een omgeving waar ook anderen zijn die uit zijn op hetzelfde doel: Creëren, iets moois neerzetten, je eigen stijl ontdekken. Nadeeltje was dat het ook weer voorbij ging. Volgende keer kom ik graag weer naar deze inspirerende plek met toffe mensen om me heen!

Gerrie Vogels