Op weg naar permacultuur

op weg naar permacultuur

Op weg naar permacultuur

Hoe wordt ons graan eigenlijk verbouwd en ons dagelijks brood geproduceerd? Santi en ik gaan op onderzoek en wat we tegenkomen varieert van niet leuk tot afgrijselijk en onbegrijpelijk: in onze potjes honing blijken sporen te zitten van antibiotica en er zijn kippen die zo dicht op elkaar wonen dat de omstandigheden vergelijkbaar zijn met de overbevolkte vluchtelingenkampen waar Santi ooit in zat. Dan is er Monsanto. Dat is een corporatie die bedacht heeft dat je groentezaden ook genetisch kunt manipuleren. Vervolgens wordt er patent aangevraagd op het genetisch gemanipuleerde zaad. Dat betekent dat de zaden en alle zaden die de planten voortbrengen eigendom van Monsanto zijn. Als boeren deze zaden gebruiken moeten ze voor de rest van hun leven octrooirechten op deze zaden betalen aan Monsanto. Ten eerste: gekkenhuis! Hoe kun je jezelf nou tot eigenaar uitroepen van plantenzaadjes. Het wonderlijke octrooirecht op levende, genetisch gemanipuleerde zaden heeft al gezorgd voor rare juridische zaken. Boeren worden gedwongen om octrooirechten te betalen, omdat er een paar van die Monsanto-zaden door de wind op hun veld worden geblazen. Dat geldt als diefstal! Ten tweede: we weten nog helemaal niet wat genetische manipulatie op de lange termijn voor gevolgen kan hebben voor de gezondheid van de mens.
Santi en ik hebben behoefte aan iets lekkers en kijken naar de onschuldige ananas. We ontdekken dat om haar te kunnen verbouwen generaties oude regenwoudbomen omgehakt worden en daarmee hele apenkolonies verjaagd. We willen er niet aan meedoen. Zuchtend schrappen we het zoveelste product van ons wekelijkse boodschappenlijstje uit angst voor antibioticaresistentie en omdat we die arme apen niet van hun huis willen beroven. Op onze lokale boerenmarkt drinken we koffie en kopen tassen vol groenten. Hier weten we zeker dat de groenten uit de achtertuin van een oude boer komen die op deze marktdag met zijn klaverjasvriend de roddels van de week door staat te nemen. We weten zeker dat deze boer al jarenlang gedurende zijn ochtendwandeling door de tuin de slakken uit zijn slablaadjes plukt en zijn tomatenplanten liefdevol dieft. Zijn lichtelijk gekromde rug, omhooggehouden door de stok in zijn hand, is daar het bewijs van.
Door alle zorgen over onze boodschappen kijken we opnieuw naar onze boerderij en het land. In theorie kunnen we daar ook beesten op houden en veel meer groente en fruit verbouwen dan we nu doen. We doen uitgebreid research naar wat dan wel een goede en gezonde manier van tuinieren en produceren is. Zo komen we terecht bij permacultuur. Een manier van tuinieren die belooft goed te zorgen voor de aarde, de beesten en alles wat je verbouwt. Het is veelomvattend, die permacultuur. Santi en ik komen alsmaar weer nieuwe documentaires, boeken, YouTube filmpjes, blogs en interviews tegen met uitleg over waar je permacultuur allemaal voor kunt gebruiken en op welke manier je permacultuur toe kunt passen in je leven. We worden overweldigd door termen als swales, aquaponie, voedselbossen, watermanagement en hugelkultur. In het begin zijn de vraagtekens een stuk groter dan het begrip. Toch zijn we aangeraakt door het permacultuurvirus. De veelgebruikte zin “werk samen met de natuur in plaats van ertegenin” klinkt ons zo logisch in de oren. Als we samen met de natuur kunnen werken, waarom doen we dat dan niet? Ondanks alle vraagtekens worden we kinderlijk enthousiast en blij. Onze eerste ontmoeting met permacultuur is net alsof we een nieuwe Italiaanse ijswinkel ontdekt hebben. Zo eentje met honderd verschillende soorten zelfgemaakt ijs, zodat je niet weet welke je als eerste zal proeven en je dus maar met je neus platgedrukt tegen het raam watertandend blijft staan kijken.

 

(Uit boek: Op Scheppen! Een boek vol permacultuur, anekdotes en recepten van een boerderij in Frankrijk. Te koop bij www.anoda.nl/shop)

Sandra Schrijft

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *